Ik heb in mijn leven heel erg veel dingen meegemaakt, zo werd ik in een pleeggezin gezet op zeer jonge leeftijd en werd ik daar misbruikt door de opa van het gezin. Hij dreigde mij dat ik mijn moeder nooit meer zou zien als ik iemand erover vertelde en hij sloeg en stompte mij een flink aantal keren.
Ik heb jarenlang mijn mond gehouden, jarenlang kon ik er geen woord over zeggen. Mijn moeder had het wel eens over het pleeggezin en ik gaf dan aan, dat ik me niets meer van het pleeggezin kon herinneren maar ik kan dat wel. Ik kan dat maar al te goed, ik heb geprobeerd dit allemaal te vergeten maar het lukte mij niet.
Ik heb nu diverse films met misbruik gedownload van internet, en ik heb erna gekeken. Ik probeer de emoties terug te vinden, die hoorde bij het misbruik, die hoorde bij zijn polaroid camera waar hij mij naakt mee op de beeld camera zette.
Ik was doodsbang mijn moeder niet meer te zien, zijn dreigementen waren zo indrukwekkend dat ik alles deed wat hij van mij vroeg en dat was niet eerlijk. Ik was nog maar 5 of 6 jaar en dat heeft ervoor gezorgd dat er een steen uit mijn leven is kapot geslagen.
Een steen die de basis van mijn leven had moeten zijn, ik had moeten leven in die tijd, ik had vriendjes moeten hebben maar ik werd uit mijn thuis situatie geplaatst in een omgeving waar ik totaal niet thuis hoorde en waar ik gebruikt werd om mijn lichaam.
Waarom ik dit allemaal optyp is mij eigenlijk een raadsel. Het heeft geen nut om dit te delen met iemand. Ik weet niet waarom ik dit precies doe. Het voelt ook niet echt goed. Ik probeer de emoties te vinden die erbij horen maar dit lukt mij niet. Ik weet niet wat ik er anders mee aan moet.